Εθνικός Μηχανισμός Ενημέρωσης & Ευαισθητοποίησης

Σχέσεις Γονέων- Παιδιών, ο γονεϊκός ρόλος και η επιβολή της πειθαρχίας

Γράφει η Ιωάννα Σίδερη
Κοινωνική λειτουργός στο Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων Χαλκίδας

Οι γονείς φέρνοντας στον κόσμο τα παιδιά τους καλούνται να εκπληρώσουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γονεϊκό τους ρόλο, κάτι που είναι αρκετά δύσκολο, ώστε τα παιδιά να πάρουν σωστές αρχές και αξίες στη μετέπειτα ζωή τους.

Ο γονεϊκός ρόλος λαμβάνει δυο βασικές διαστάσεις: Η μια ορίζεται κυρίως από τη συναισθηματική στάση δηλαδή από την αποδοχή ή την απόρριψη του παιδιού και η άλλη ορίζεται από τον τρόπο άσκησης της πειθαρχίας. Η αποδοχή του παιδιού αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα, προκειμένου να αναπτυχθεί σωστά σωματικά και ψυχικά. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την αγάπη και την υποστήριξη των γονιών τους σε κάθε τους βήμα.

Οι γονείς που αποδέχονται τα παιδιά τους παρά τα σφάλματα και τα ελαττώμματα που έχουν, τείνουν να δημιουργούν δυνατές σχέσεις μεταξύ τους και να μιλάνε για οποιοδήποτε πρόβλημα τα απασχολεί, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να ενισχύσουν και να υποστηρίξουν τα παιδιά τους. Από την άλλη πλευρά έχουμε και τους γονείς που απορρίπτουν τα παιδιά τους μη μπορώντας να δείξουν κατανόηση στα σφάλματα και τα λάθη τους. Πολλές φορές δείχνουν λιγότερο τη στοργή και την αγάπη τους, κάνοντας συχνή κριτική και μεγαλοποιώντας τα λάθη κα τις ατέλειες τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να νιώθουν ανασφαλή για τον εαυτό τους και τις ικανότητες τους και να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση βιώνοντας φόβο και θυμό.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο  πατήστε εδώ 

Άστεγοι και Κοινωνικός Αποκλεισμός

Γράφουν η Σίδερη Ιωάννα και η Καταραχιά Χριστίνα
Κοινωνικοί Λειτουργοί στο Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων Χαλκίδας

Με αφορμή την ημερίδα που πραγματοποιήσαμε στην πόλη της Χαλκίδας ,με σκοπό την ενημέρωση των συμπολιτών μας για τη λειτουργία της δομής αλλά και για την ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους άπορους συμπολίτες μας αδράξαμε την ευκαιρία, να μιλήσουμε για το θέμα των αστέγων, που συνεχώς λαμβάνει μεγάλες διαστάσεις λόγω της οικονομικής κρίσης καθώς και τον κοινωνικό αποκλεισμό που υφίστανται σε πολλούς τομείς της καθημερινής μας ζωής.

Πιο αναλυτικά ο όρος " άστεγος" είναι αρκετά ευρύς καθώς δεν θεωρείται μόνο κάποιος που δεν έχει κάποια μόνιμη κατοικία και διαμένει στο δρόμο αλλά και εκείνος όπου διαμένει σε επισφαλή κατοικία και δεν μπορεί να εξασφαλίσει τα απαραίτητα (Ηλεκτρικό ρεύμα, Νερό και Θέρμανση) προκειμένου να έχει μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Με βάση την Ευρωπαϊκή τυπολογία για την έλλειψη στέγης και τον αποκλεισμό από την κατοικία προκύπτει πως υπάρχουν 4 κατηγορίες: Πιο συγκεκριμένα υπάρχουν αυτοί που διαβιούν στο δρόμο, αυτοί που στερούνται κάποια κατοικία και συνήθως διαμένουν σε κάποια ίδρυμα ή ξενώνα, αυτοί που ζουν σε κάποια επισφαλή κατοικία και αυτοί που ζουν σε ανεπαρκή και ακατάλληλα καταλύμματα. Επιπλέον αν προσπαθήσουμε να κατηγοριοποιήσουμε τον πληθυσμό των αστέγων με βάση το διάστημα που βρίσκονται σε έλλειψη στέγης προκύπτουν δυο κατηγορίες: οι "μακροχρόνια άστεγοι" και οι "νεοάστεγοι".

Για να διαβάσετε ολόκληρο το  άρθρο πατήστε εδώ 

Γονείς & Υπερπροστασία

Γράφει η Σιδηροπούλου Φωτεινή
Κοινωνική Λειτουργός Τράπεζας Χρόνου
του Προγράμματος «ΣΤΗΡΙΖΩ»
στο Δήμο Καβάλας

Η αγάπη των γονέων θεωρείται η κύρια πηγή έμπνευσης στην ανατροφή των παιδιών και είναι συνήθως συνυφασμένη με την έννοια της προσφοράς και της θυσίας, που δεν αφήνει περιθώριο στο παιδί να νιώθει δυσαρεστημένο, απογοητευμένο ή περιφρονημένο. Πολλές φορές όμως οι γονείς επιθυμώντας οι ίδιοι να αισθάνονται ότι είναι καλοί ή τέλειοι γονείς καταφεύγουν σε υπερβολές και γίνονται έτσι υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά τους.

Υπερπροστασία ονομάζεται η υπερβολική εκείνη φροντίδα και προστασία των γονέων προς τα παιδιά τους με τρόπο τέτοιο που να περιορίζονται η αυτενέργεια και η πρωτοβουλία των παιδιών και να αποκτούν τα ίδια σχέση εξάρτησης με τους γονείς.

Οι υπερπροστατευτικοί γονείς θέλοντας συνήθως να προφυλάξουν τα παιδιά τους από πιθανούς κινδύνους τείνουν να τα εμποδίζουν στο να συμμετέχουν σε διάφορες σωματικές ή κοινωνικές δραστηριότητες από φόβο μήπως χτυπήσουν ή πληγωθούν συναισθηματικά από άλλους. Τείνουν επίσης να αναλαμβάνουν οι ίδιοι όλες τις ευθύνες - υποχρεώσεις των παιδιών τους όπως π.χ. τακτοποίηση δωματίου, ετοιμασία σχολικής τσάντας, ντύσιμο, διάβασμα κ.α. για να μην τα κουράσουν.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

Η Σημασία των Γονεϊκών Προτύπων

Γράφει η Λαζαρίδου Μαργαρίτα,
Ψυχολόγος στο Γραφείο Διαμεσολάβησης
Δήμου Καβάλας

Τα πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού είναι τα πιο κρίσιμα και σημαντικά για την περαιτέρω ανάπτυξή του. Κυρίαρχο ρόλο σε αυτό παίζουν τα γονεϊκά πρότυπα. Η συμπεριφορά και η ψυχική διάθεση του παιδιού καθορίζεται και ερμηνεύεται από εκείνη τον γονιών του.

Το παιδί που είναι στο δεύτερο χρόνο της ζωής του, αρχίζει να αποκτά εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και θέληση για ανεξαρτησία. Αρχίζει να συμμορφώνεται σε κάποιες συμπεριφορές και μαθαίνει να ισορροπεί τις επιθυμίες του με εκείνες των άλλων. Αν δεν καταβάλει προσπάθεια για την ικανοποίηση των αναγκών του, μπορεί να οδηγηθεί σε έλλειψη εμπιστοσύνης και αδυναμία να πάρει πρωτοβουλία, ενώ αν δεν λάβει υπόψη τις ανάγκες των άλλων, η ενσωμάτωση στο κοινωνικό σύνολο είναι δύσκολη.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

Κατάθλιψη στους εφήβους

Γράφει η Χατζηιωαννίδου Βιργινία,
Κοινωνική λειτουργος
του Kοινωνικού Φαρμακείου Καβάλας

Είναι απαραίτητο να διαχωρίσουμε την κατάθλιψη από μια παροδική στενοχώρια. Όλοι περνάμε κατά καιρούς περιόδους που έχουμε τις ''μαύρες μας'', που η διάθεσή μας είναι μελαγχολική, δεν έχουμε όρεξη για δουλειά και όλα, εργασία, οικογένεια-φίλοι μάς φαίνονται ανούσια. Συνήθως, τη δυσθυμία μας πυροδοτεί κάτι δυσάρεστο, πχ. οικονομικές δυσκολίες, ένας τσακωμός, μια κακή είδηση ή ακόμη και η κακοκαιρία. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, και με τη συνδρομή των αγαπημένων μας προσώπων ξεπερνάμε σταδιακά τη στεναχώρια.
Ωστόσο. για ορισμένους τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Βυθίζονται στη θλίψη, δυσκολεύονται να χαρούν με ό, τι συνήθιζε να τους ευχαριστεί, χάνουν τον ύπνο και την όρεξή τους, ακόμη και τη διάθεση να σηκωθούν από το κρεβάτι. Οι σκέψεις τους είναι απαισιόδοξες, υποφέρουν από τύψεις και ενοχές, αισθάνονται ανάξιοι και κενοί, ανίκανοι να χαρούν και πολύ κουρασμένοι. Κάθε χρόνο 800.000 άνθρωποι στον κόσμο αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν και το 50% αυτών, σύμφωνα με τον ΠΟΥ(Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας) είναι 15-44 ετών.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ