Εθνικός Μηχανισμός Ενημέρωσης & Ευαισθητοποίησης

Μίλα, Δεν Είσαι Μόνη

Γράφει η Νότη Αλεξάνδρα,
Κοινωνική Λειτουργός στο Δημοτικό Λαχανόκηπο Δήμου Αγρινίου

Όλο και συχνότερα ακούμε για το φαινόμενο της κακοποίησης και πιο συγκεκριμένα για την ενδοοικογενειακή βία. Τι πραγματικά όμως είναι αυτό;
Πολλές φορές είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς μια κατάσταση ή ένα περιστατικό βίας ακόμη και αν το έχει βιώσει. Ο βασικότερος τρόπος για να αντιληφθεί κάποιος άνθρωπος ένα τέτοιο περιστατικό – όποιο είδος βίας και αν έχει υποστεί ή παρατηρήσει σε κάποιον άλλον- είναι η καταπάτηση και ο περιορισμός της προσωπικής του ελευθερίας.
Η κακοποίηση μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς τρόπους και με πολλές μορφές. Η κακοποίηση μπορεί να είναι σωματική όταν υπάρχουν τραύματα στο σώμα, οικονομική όταν υπάρχει εξάρτηση του θύματος από τον θύτη σε οικονομικά προβλήματα, σεξουαλική όταν εξαναγκάζεται το θύμα σε σεξουαλική συνεύρεση και τέλος ψυχολογική όταν υπάρχει εξύβριση και πρόκληση φόβου.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

15 Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου: Παιδικός Καρκίνος και η οικογένεια σε κρίση

Γράφουν οι Κοκορώνη Μαρία και Φαρμάκη Παναγιώτα
Κοινωνικοί Λειτουργοί στο Κοινωνικό Παντοπωλείο

& Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αγρινίου

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO).
Ο παιδικός καρκίνος είναι μία χρόνια αρρώστια που απειλεί λιγότερο ή περισσότερο τη ζωή του παιδιού και χαρακτηρίζεται από αβέβαιη εξέλιξη. Όπως κάθε χρόνια ασθένεια, έτσι και ο καρκίνος, παρουσιάζει ιδιαιτερότητες οι οποίες δεν επηρεάζουν μόνο το παιδί, αλλά ολόκληρη την οικογένεια.
Μια από τις βασικότερες ανάγκες του παιδιού με καρκίνο είναι να γνωρίζει από τι πάσχει και πώς θα θεραπευτεί (Παπαδάτου & Αναγνωστόπουλος, 1999).
Η γνώση του παιδιού για την αρρώστια, καθώς και η κατανόηση της φύσης της έχει σημαντικές συνέπειες τόσο, στην ατομική ψυχολογική προσαρμογή του παιδιού, όσο και στη συμμόρφωση του με τις προτεινόμενες θεραπείες. Μάλιστα, θεωρείται ότι όσο πληρέστερη είναι η πληροφόρηση που δίδεται στο παιδί για την κατάστασή του, τόσο περισσότερο θα συνεργαστεί κατά την πορεία της νόσου και την θεραπεία (Παπαγιάννης 2003).

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

Ελέφαντας – Άνθρωπος σημειώσατε Χ

Γράφουν οι Ναυσικά Γιανναδάκη & Ευφροσύνη Πλακίδα, 

Κοινωνικοί Λειτουργοί στο Γραφείο Διαμεσολάβησης Ιλίου

Τι καλύτερη αρχή από την εξιστόρηση μιας ιστορίας! Μέσα στο μυαλό ενός παιδιού που οι παραστάσεις του τσίρκου στα μάτια του φάνταζαν μαγικές και οι πρωταγωνιστές του παντοδύναμοι, αναπτύχθηκε μια απορία: πως είναι δυνατόν ένα τόσο μεγάλο κι επιδέξιο ζώο, όπως είναι ο ελέφαντας, να παραμένει αλυσοδεμένο σε ένα ξυλαράκι μισοθαμμένο στην άμμο. Με μια μόνο του κίνηση θα μπορούσε να σπάσει ακόμα και την πιο γερή αλυσίδα και να τρέξει ελεύθερος μακριά. Τι είναι αυτό λοιπόν που τον συγκρατεί; Κι όμως η απάντηση είναι απλή. Ο ελέφαντας ήταν δεμένος σ' έναν μικρό πάσαλο από τότε που ήταν πολύ μικρός, τόσο μικρός που δεν είχε καν τη δυνατότητα να λυθεί, όσο κι αν προσπαθούσε. Δοκίμασε αρκετές φορές μέχρι που πίστεψε πως οι προσπάθειες του ήταν μάταιες και πως ό,τι κι αν έκανε δεν θα κατάφερνε να ελευθερωθεί. Έτσι λοιπόν δεν το δοκίμασε ποτέ ξανά!
Πώς συνδέεται όμως η παραπάνω ιστορία με τον τίτλο του άρθρου; Ένας απ' τους βασικούς εκπροσώπους του συμπεριφορισμού, ο Β.F Skinner, εισήγαγε τη Θεωρία της συντελεστικής μάθησης (operant conditioning), είδος της οποίας αποτελεί η αρνητική (έμμεση) τιμωρία (negative punishment).
Η έμμεση τιμωρία αφορά την απομάκρυνση ή την αφαίρεση μιας ευχάριστης κατάστασης ή ενός ερεθίσματος με σκοπό τη διακοπή μιας συμπεριφοράς. Αυτή είναι η μορφή μάθησης που συντελεί και στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς του ελέφαντα. Ο ελέφαντας προσπαθεί να σπάσει την αλυσίδα, με την οποία είναι δεμένος, τραβώντας το πόδι του. Μη επιτυγχάνοντας με τη συμπεριφορά του (τράβηγμα ποδιού) το επιθυμητό αποτέλεσμα (σπάσιμο αλυσίδας), έχουμε απουσία θετικού ερεθίσματος και κατά συνέπεια αρχική μείωση και στην συνέχεια εκμηδένιση της πιθανότητας επανάληψης της συγκεκριμένης συμπεριφοράς (εγκατάλειψη προσπάθειας). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, βάσει της συμπεριφοριστικής Θεωρίας, λειτουργούν και οι άνθρωποι.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

 

 

Αδερφική Ζήλια

Γράφει η Μαριάνθη Σπουργίτη,
Ψυχολόγος στο Γραφείο Διαμεσολάβησης Καβάλας

Πότε αγαπάς πιο πολύ το μικρό σου αδερφό;
-Όταν είναι στο κρεβάτι του και κοιμάται...
Υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Κάποιες είναι πολύ ισχυρές, ενώ κάποιες άλλες είναι πιο σύντομες. Απ' όλες αυτές ακόμα και από εκείνη της σχέσης γονιού-παιδιού, η πιο σημαντική σχέση που χρειάζεται να δουλεύεται είναι η αδελφική και μάλιστα αρκετοί ειδικοί από τον χώρο της ψυχικής υγείας αναφέρουν ότι είναι και η πιο δύσκολη. Ο ρόλος των αδελφών στην προετοιμασία του παιδιού για την κοινωνική του ζωή είναι σημαντικός. Παιδιά, χωρίς αδέλφια ή χωρίς επαφή με συνομηλίκους, βρίσκονται κυρίως σε μειονεκτική θέση. Τα παιδιά μιας οικογένειας αποτελούν μία ομάδα παιχνιδιού. Ακόμα και οι αναπόφευκτοι καβγάδες, ετοιμάζουν το μελλοντικό έδαφος της προσαρμογής του παιδιού στην κοινωνία. Ο αυριανός ενήλικας θα συναντήσει ανθρώπους που θα σφετεριστούν το δίκιο του και θα αρπάξουν αυτό που του ανήκει. Η οικογενειακή ζωή προετοιμάζει το παιδί ακόμα και να συγκρουσθεί με επιτυχία μαζί τους. Από τις συγκρούσεις με τα αδέρφια έχει να μάθει να ζυγίζει τις δυνάμεις του και να γνωρίζει ως ποιο σημείο αντέχει. Δεν υπάρχει οικογένεια με παιδιά που να μην έχει δοκιμάσει τις συνέπειες της αδελφικής ζήλιας.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το Δελτίο Τύπου πατήστε εδώ 

Ο Αναλφαβητισμός στην Ελλάδα της κρίσης, αιτίες και συνέπειες

Γράφει η Ιωάννα Σίδερη,
Κοινωνική λειτουργός στο Κέντρο Ημερήσιας Υποδοχής Αστέγων Χαλκίδας

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να περιγράψουμε την έννοια του αναλφαβητισμού, τις αιτίες και τις συνέπειες σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση, που μαστίζει τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Ακόμα θα γίνει αναφορά στην εμπειρία μου στο κέντρο ημερήσιας υποδοχής αστέγων καθώς καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με άτομα, που η ηλικία τους ποικίλλει και δεν έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική 9ετή φοίτηση στο σχολείο λόγω οικονομικών και κοινωνικών υποχρεώσεων.

Σε αυτό το σημείο είναι σκόπιμο να αναφερθούμε στον όρο του αναλφαβητισμού έτσι ώστε η έννοια να είναι απόλυτα κατανοητή. Έτσι λοιπόν αναλφαβητισμός θεωρείται η άγνοια των στοιχειωδών γραμμάτων καθώς και η αδυναμία ανάγνωσης και γραφής. Ο όρος του αναλφαβητισμού μπορεί να χωριστεί σε δυο κατηγορίες: α) οργανικά αναλφάβητος όπου θεωρείται το άτομο που δε διδάχθηκε γραφή και ανάγνωση ποτέ και συνεπώς δεν πήγε σχολείο και β) λειτουργικά αναλφάβητος όπου θεωρείται το άτομο, που ενώ έχει φοιτήσει στο σχολείο, δεν καλλιέργησε τις γνώσεις του και δεν μπόρεσε να τις εξελίξει.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ