Εθνικός Μηχανισμός Ενημέρωσης & Ευαισθητοποίησης

Παιδική Επιθετικότητα Αίτια & Παράγοντες Κινδύνου

Γράφει η Μπουλγκούρα Βασιλική,
Κοινωνική Λειτουργός στην Τράπεζα Χρόνου Χαλκίδας

Η 4η Ιουνίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών το 1983, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

Μια από τις πιο κοινές συναισθηματικές αντιδράσεις των παιδιών της προσχολικής ηλικίας αλλά και εκείνων που βρίσκονται στην εφηβεία είναι η έκφραση θυμού, οργής και επιθετικότητας.
Με τον όρο επιθετικότητα αναφερόμαστε σε ενέργειες, που αποσκοπούν στην πρόκληση πόνου, τραύματος, ζημιάς, άγχους τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο τον εαυτό του επιθετικού παιδιού. Χαρακτηριστικό της γνώρισμα είναι η εχθρική διάθεση, η πρόθεση να προκαλέσει βλάβη. Εκτός της εχθρικής επιθετικότητας, που κατευθύνεται ενάντια σε κάποιο ή κάποια πρόσωπα και συνοδεύεται από αρνητικά συναισθήματα, υπάρχει και ένα άλλο είδος επιθετικότητας, η συντελεστική επιθετικότητα, που αποσκοπεί στην απόκτηση ή διατήρηση κάποιου αντικειμένου, στην κυριαρχία της περιοχής ή στην εξασφάλιση κάποιου δικαιώματος.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ 

Πως μιλάμε στα παιδιά μας για την οικονομική κρίση;

Γράφει η Μαριάνθη Σπουργίτη,
Ψυχολόγος στο Γραφείο Διαμεσολάβησης Δήμου Καβάλας

Η αβεβαιότητα που δημιουργεί η οικονομική κρίση δεν επηρεάζει μόνο τους ενήλικες, αλλά και τα παιδιά. Ωστόσο, εκείνα καθώς δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν την ορολογία, το μέγεθος και τις συνέπειες της κρίσης, κινδυνεύουν να βιώσουν μεγαλύτερο φόβο και άγχος. Για αυτό τον λόγο, ως ενήλικες οφείλουμε, ανεξάρτητα από την δική μας ψυχολογική και οικονομική κατάσταση, να προστατεύσουμε τα παιδιά, όσο καλύτερα μπορούμε.
Τι μπορείτε, λοιπόν, να κάνετε ως γονείς;
1. Συζητήστε σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση. Εξηγήστε στο παιδί σας, ανάλογα με την ηλικία του, τις αλλαγές που βιώνει η χώρα και δώστε του την ευκαιρία να σας μιλήσει για τα όσα ακούει από το σχολείο, τους φίλους του κ.τ.λ. Το πιο σύνηθες είναι να έχει αντιληφθεί με λανθασμένο τρόπο τα όσα άκουσε ή μπορεί να ανησυχεί υπερβολικά για έναν φίλο, για παράδειγμα, που βλέπει ότι δεν μπορεί να συνεχίσει το φροντιστήριο των αγγλικών, λόγω οικονομικών δυσκολιών.
2. Εξηγήστε στο παιδί τα μελλοντικά σας σχέδια για την αντιμετώπιση της κρίσης μέσα στην οικογένεια. Ανεξάρτητα με τον τρόπο που θα μιλήσετε στο παιδί σας για την κρίση, το θέμα είναι να νιώσει ότι οι κινήσεις σας θα βοηθήσουν την οικογένεια να τα καταφέρει στις δύσκολες στιγμές που θα ακολουθήσουν. Για παράδειγμα, μπορείτε να του πείτε «έχουμε κάποια χρήματα στην άκρη, που μας είναι αρκετά, μέχρι να βρει ο μπαμπάς μια νέα δουλειά» ή «επειδή τώρα είναι μια δύσκολη περίοδος, θα χρειαστεί να μείνουμε για λίγο καιρό με τον παππού και τη γιαγιά».
3. Σταθερότητα στο πρόγραμμα του παιδιού. Ανεξάρτητα από τις αλλαγές που μπορούν να φέρουν τα οικονομικά προβλήματα, είναι σημαντικό για τα παιδιά να συνεχίζουν να ακολουθούν ένα όσο το δυνατόν πιο σταθερό πρόγραμμα (διατροφή, ύπνος, παιχνίδι, εκπαίδευση κ.τ.λ). Η συνέχιση της ρουτίνας, έστω και αλλαγμένης, δημιουργεί αίσθημα ασφάλειας στα παιδιά.
Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ

Κοινωνικός Αποκλεισμός & Κοινοτική Φροντίδα

Γράφει η Καλλέζη Χρυσαφίνα,

Κοινωνική Λειτουργός στο Κοινωνικό Συσσίτιο Χαλκίδας,

Ο κοινωνικός αποκλεισμός ως ορισμός, παραπέμπει σε διαδικασίες μέσα από τις οποίες άτομα και ομάδες αποκλείονται από την κοινωνική ενσωμάτωση, την κατανάλωση , τις κοινωνικές αλληλοδράσεις και τις καθημερινές ανταλλαγές , με αποτέλεσμα να εξωθούνται στις παρυφές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας ή στην περιφέρεια της.

Σε κάθε κοινότητα υπάρχουν ομάδες πληθυσμού που αντιμετωπίζουν προβλήματα κοινωνικού αποκλεισμού , όπως άτομα με ειδικές ανάγκες, άνεργοι, άγαμες μητέρες, γυναίκες με χαμηλό εισόδημα, χρήστες τοξικών ουσιών, αποφυλακισθέντες, υπέργηροι, κ.α.

Αυτές λοιπόν οι ομάδες συχνά αντιμετωπίζουν φραγμούς στην κοινωνική ένταξή τους και βιώνουν μια κατάσταση κοινωνικού αποκλεισμού.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ

Παγκόσμιος υποσιτισμός και η επερχόμενη επισιτιστική κρίση

Γράφει η Δασκαλάκη Μαρίνα,

Υπεύθυνη Δομής Παροχής Συσσιτίων Χαλκίδας

Ένα από τα πιο περίπλοκα έως και άλυτα προβλήματα της αειφόρου ανάπτυξης είναι πώς ο κόσμος θα παράγει όσα τρόφιμα καταναλώνει. Ειδικά μετά την Πράσινη Επανάσταση που απογειώθηκε τη δεκαετία του 1960, πολλοί είχαν πιστέψει ότι το πρόβλημα είχε επιλυθεί βάσει των μεγάλων ανακαλύψεων που αφορούσαν στην παραγωγικότητα τροφίμων και των υψηλής απόδοσης καλλιεργήσιμων ποικιλιών κι έμοιαζε πολύ πιθανό ότι η παραγωγικότητα τροφίμων θα προηγείται πάντα της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού. Πλέον όμως υπάρχουν πολύ σοβαρές αμφιβολίες, γιατί δεν συνειδητοποιούμε μόνο ότι ένα μέρος της ανθρωπότητας έχει πολύ κακή διατροφή αλλά επιπλέον αντιλαμβανόμαστε και τη σοβαρότητα της απειλής για την έλλειψη επαρκούς ποσότητας τροφίμων που βρίσκεται μπροστά μας.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ

Διάσπαση Προσοχής

Γράφει η Ανδρεάδου Δέσποινα,

Κοινωνική Λειτουργός στο Κοινωνικό Παντοπωλείο Καβάλας,

Πολλά παιδιά, ιδιαίτερα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου χαρακτηρίζονται από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς ως  «ζωηρά», «υπερκινητικά», ή «απρόσεκτα». Τα χαρακτηριστικά αυτά μας προβληματίζουν όταν είναι έντονα και επιβαρύνουν την καθημερινή ζωή του παιδιού και τη σχολική επίδοση. Τότε αποτελούν πιθανόν συμπτώματα μιας διαταραχής της ανάπτυξης  που στη γλώσσα των ειδικών αποκαλείται  Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ). Η διάσπαση προσοχής παρουσιάζει δύο επίπεδα συμπτωματολογίας. Τα πρωτογενή και τα δευτερογενή. Στα δευτερογενή επίπεδα συμπτωματολογίας ανήκουν οι ψυχολογικές καταστάσεις και η αυτοεκτίμηση του παιδιού. Παρά τη διαφοροποίηση που παρουσιάζει το φαινόμενο, οι επιστήμονες συμφωνούν ότι στα πρωτογενή επίπεδα συμπτωματολογίας ανήκουν 3 συγκεκριμένα και βασικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης διαταραχής. Τα 3 αυτά βασικά χαρακτηριστικά είναι τα εξής: 1. Απροσεξία 2. Παρορμητικότητα 3. Υπερκινητικότητα

Ας δούμε, ένα προς ένα, τα χαρακτηριστικά τους.

Τι χαρακτηρίζει την απροσεξία:

Η εύκολη διάσπαση της προσοχής. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να μην ολοκληρώνει πράγματα που ήδη γνωρίζει.

Η επίμονη ενασχόληση του παιδιού με την ύπαρξη εξωτερικών ή εσωτερικών ερεθισμάτων. Αυτό το κάνει να εγκαταλείπει γρήγορα την εργασία με την οποία έχει ήδη καταπιαστεί.

Η αδυναμία κατάκτησης του μηχανισμού της μάθησης εξαιτίας της έλλειψης συγκέντρωσης. Εξαιτίας αυτού, η ανάγνωση, η γραφή, η ορθογραφία και η αφήγηση βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Η ανωριμότητα των κοινωνικών δεξιοτήτων. Οι κοινωνικές δεξιότητες (αδυναμία διαλόγου, συμμετοχή σε ομαδικά παιχνίδια επίγνωση των κοινωνικών ορίων, σωστή συμπεριφορά) χαρακτηρίζονται ως ανώριμες.

Αδυναμία εκτέλεσης περισσότερων από μία διαδοχικών εντολών.

Για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο πατήστε εδώ